s's profileAhogados En Un MapaPhotosBlogListsMore Tools Help

Ahogados En Un Mapa

Perdidos En La Vida

s o_O

Occupation
Preocuparse es como una mecedora, entretiene, pero no lleva a ningun sitio

Windows Media Player

¡Gracias por tu visita!
Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
July 02

Inhale

Come one and all and see the broken man, talking to himself
he sits and waits for something better, he'll never find it here
the people touch his hair and pinch his cheek; he can't even feel it
there it goes again, he's listening to someone
he hears the bitter laughter
and all he wants to know is...
Why------ does any of it matter? (i can't take it anymore)
you've gotta try------ the inhale that makes the exhale so much better
He wipes his hands on anything in reach, he never feels clean
he shakes at night because his nerve is gone, every muscle hurts
come one and all and see what happened...that broken man is me
There it goes again, i can hear it louder
it doesn't feel good anymore
all i want to know is...
Why------ does any of it matter? (i can't take it anymore)
you've gotta try------ the inhale that makes the exhale so much better
Now i know i disappear!
i can't find my way from out of here!
everything is fading on me!
someone tell me... someone tell me...
someone - tell me
Why------ does any of it matter? (i can't take it anymore)
you've gotta try------ the inhale that makes the exhale so much better
Why?! you've gotta try!!

December 04

Maite Zaitut - Korrosiva

 
 
Maite zaitut, nire poltsarekin, autobusera abiatzen naizen bakoitzean.
Te quiero cada vez que con mi bolsa me dirijo al autobús
Maite zaitut, bidaia luze horretan loak ezin hartuz.
Te quiero en ese largo viaje sin poder conciliar el sueño
Maite zaitut, nirea ez den herri batean kafesnea hartzerakoan.
Te quiero, cuando tomo un CAFÉ COn leche en un pueblo que no es el mío
Maite zaitut, horma grisak ikusten eta zenbakia ematen didatenean.
Te quiero, cuando veo los muros grises y cuando me dan un número
Maite zaitut, karneta erakusterakoan miatzen nauten bitartean.
Te quiero, en el momento de enseñar el carné y mientras me registran
Maite zaitut, bl metro karratuetan eserita itxaroten dudanean.
Te quiero, cuando te espero sentado en los dos metros cuadrados
Maite zaitut, agertu eta begiekin. Dena adierazten didazunean.
Te quiero, cuando apareces y me lo dices todo con los ojos
 
Maite zaitut. Zure eskua ikutu beharrean kristal lodia ferekatzen dudanean.
Te quiero, cuando en lugar de acariciar tu mano, toco el grueso cristal que nos separa
Maite ditut, bisitak irauten duen berrogei ta hamabost minutuak. Zerraila hotsak, beste hilabete ikusi gabe, gogorarazten didanean.
Amo los cincuenta y cinco minutos que dura la visita, cuando el ruido del cerrojo me hace recordar, que otro mes más tiene que pasar hasta volverte a ver
Beste kanta, ere idatz nezake baina nahiago dut nekatuta egotea. Eta esaldia. Nekatzen ez zaituena, beste hamaika aldiz errepikatuko dizut.
Podria escribir otro tipo de canción. Pero prefiero estar cansado. Y la frase, la que no te cansa escuchar, te la VOLVERE A decir mil veces
Itzultzean liburua hartu bezain laster, loak hartzen nau zurekin egiteko amets. Eta ametsetan maite zaitut laztana Xabierren olerki obsesibo bat bezala, Sarrik moldatutako narrazio bat bezala, Atxagaren Obabako ipuin bat bezala, Mikelen istorio odoltsu bat bezala. 
Al volver, tan pronto agarro un libro, me quedo dormido, para enseguida empezar a soñar contigo, y en los sueños. Te quiero preciosa, como una poesía obsesiva de Xabier, como una narración moldeada por Sarri. Como un cuento de Obaba de Atxaga, como una historia sangrienta de Mikel
 
Maite zaitut laztana.
Te quiero preciosa.


 
November 29

Inacabado

 
 

ESA ES LA VIDA REAL

 

Lo cierto es que a mucha gente le sale bien. La vida, claro. Me gustaría saber como lo hacen. Pienso que viven engañados, y por eso son felices. Creen que todo puede pasar, como en las películas. Y que después de todo les espera un final feliz. Pero se que eso no es así. Se que algo mas se oculta detrás del telón, un apuntador amargo que te susurra las frases equivocadas. Y caes. Caes una y otra vez sin saber qué estás haciendo mal. Y poco a poco te vas apartando del mundo, te haces a un lado para dejar que, entre empujones, la vida pase mientras tú te quedas mirando en tu rincón. El tiempo avanza y ya no conoces los lugares ni las personas, todo lo que tenias ha desaparecido, todo lo que sabias lo olvidaste, todo lo que querías ha muerto.

 

Esa es la vida real.

July 16

Ahogados en un Mapa

Ahogados en un mapa, perdidos en la vida. Así somos, de esos que no saben ser quien son porque están pendientes de ser quien les gustaría. Buscamos un sueño que sabemos que no se cumplirá; y perseguimos una idea que sabemos que nunca existió. Pero así somos, tan perfectamente imperfectos... tan vacíos de pensamientos, que nuestra mente solo se ocupa de ver lo que nuestros ojos ven, de oír lo q nuestros oídos oyen, pero no de buscar. Nuestra vida no es real, porque si el corazón no late, no hay vida.

June 25

APRENDIENDO

Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia
entre sostener una mano y encadenar un alma, y uno
aprende que el amor no significa acostarse
y una compañía no significa seguridad,
y uno empieza a aprender...

Que los besos no son contratos y los regalos no son
promesas, y uno empieza a aceptar sus derrotas con
la cabeza alta y los ojos abiertos, y uno aprende a
construir todos sus caminos en el hoy, porque
el terreno de mañana es demasiado inseguro para planes...
y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad.

Y después de un tiempo uno aprende que si es
demasiado, hasta el calor del sol quema. Así que uno
planta su propio jardín y decora su propia alma, en
lugar de esperar a que alguien le traiga flores.

 

Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno
realmente es fuerte, que uno realmente vale, y uno aprende.
Y aprende...y con cada día aprende. 

Con el tiempo aprendes que estar con alguien porque
te ofrece un buen futuro significa tarde o temprano
querrás volver a tu pasado. 

Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de
amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte,
puede brindarte toda la felicidad que deseas. 

Con el tiempo te das cuenta de que si estás al lado
de esa persona sólo por acompañar tu soledad,
irremediablemente acabarás no deseando volver a verla. 

Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos
son contados, y que el que no lucha por ellos tarde o
temprano se verá rodeado sólo de amistades falsas.
Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en
un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste,
durante toda la vida. 

Con el tiempo aprendes que disculpar lo hace cualquiera, pero
perdonar es sólo de almas grandes.
Con el tiempo comprendes que aunque seas feliz
con tus amigos, algún día llorarás por aquellos
que dejaste ir.
Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia
vivida con cada persona es irrepetible. 

Con el tiempo te das cuenta de que el que humilla o
desprecia a un ser humano, tarde o temprano sufrirá
las mismas humillaciones o desprecios multiplicados
al cuadrado. 

Con el tiempo aprendes a construir todos tus caminos
en el hoy, porque el terreno del mañana es demasiado
incierto para hacer planes. 

Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o
forzarlas a que pasen, ocasionará que, al final, no
sean como esperabas. 

Con el tiempo te das cuenta de que, en realidad, lo
mejor no era el futuro, sino el momento que estabas
viviendo justo en ese instante. 

Con el tiempo verás que aunque seas feliz
con los que están a tu lado, añorarás
terriblemente a los que ayer estaban contigo
y ahora se han marchado. 

Con el tiempo aprenderás que intentar perdonar o
pedir perdón, decir que amas, decir que extrañas,
decir que necesitas, decir que quieres ser amigo,
ante una tumba, ya no tiene sentido.
Pero desafortunadamente, solo con el tiempo..........

 

(Jorge Luis Borges)

January 13

En tierra de lobos

Nací donde da la vuelta el viento, un día de un año cualquiera. Ya llovió, muchas cosas cambiaron. Escribo esto para pensar en voz alta. Me enseñaron a respetar al prójimo, a pedir permiso para entrar, a saludar, a respetar la libertad... pero veo que no me enseñaron a entender la sociedad. El día es para dormir y la noche para vivir, ya no se juega al parchís ni se toma un vino en la taberna del pueblo, ahora se llama botellón. En otros tiempos, cuando salíamos, si se hubiese podido leer la mente de nuestros padres, se habría visto: "Ven pronto". Si se leyera ahora sólo leeríamos: "Ven". Tal vez porque antes eran placas y ahora son escáneres. Tampoco entiendo a nuestros políticos, pero se lo que quieren: para ellos somos papeletas. Y termino: En tierra de lobos, aúlla como todos. O de lo contrario te pasará como a este que escribe, que cuanto más piensa, menos entiende.
January 02

Aprender a Escuchar

     Un paso en nuestro camino de superacion personal, podriamos definirlo como "aprender a escuchar" y comienza para muchos, aunque parezca mentira, con un movimiento sencillo pero muchas veces poco entrenado; "empezar" a escuchar. No hablo solo de hacer una pausa en lo que digo y permitir que mientras tomo aire el otro se de el lujo de decir unas cuantas palabras.
 
     No me refiero a la busqueda mas o menos concentrada en su parlamento de algunas palabras que sirvan para enlazar "con arte" mi propio argumento.
 
     Estoy hablando de escuchar.
 
     Estoy hablando de la activa y comprometida escucha que analiza y comprende sin alharaca ni desprecio lo que haya de acuerdo y de desacuerdo en lo que dice el otro.
 
     Dice Hugo Pratter en su libro "Palabras a mi mismo": ... nadie esta equivocado, cuando mucho a alguien le falta un pedazo de informacion. Y claro, sin esa informacion, su equivocacion parece acertada.
 
     Bueno seria prestar atencion a lo que el otro dice y sostiene para recibir asi el pedacito de informacion que me falta.
 
     Si esto parece tan obvio, ¿por que nos cuesta tanto abrirnos a la comunicacion abierta y sincera? ¿Por que a veces nos resistimos tanto a abrir nuestro oido y nuestro corazon a lo que muchos, a veces todos, nos dicen? Por un lado, los que vivimos en ciudades pobladas, estamos rodeados de personas que hablan como si fueran expertos en casi todo. Vecinos heroicos, protagonistas de hazañas impensables solo sabidas por ellos mismos. Y por otro cargamos con una terrible combinacion de necedades. Una cierta tendencia generalizada a enamorarse del propio discurso en combinacion letal con una resistencia a aceptar nuestros errores. El resultado es previsible: estamos demasiado encerrados en nuestras creencias y les damos conviccion de certeza absoluta, o simplemente no queremos enterarnos de algunas verdades.
 
     Os contare una historia: En un lejano reino habia una vez un rey despotico y cruel. El pueblo vivia orimido y agobiado por los recaudadores de impuestos que les quitaban las pocas monedas que podian ganar vendiendo sus cosechas. Una mañana, un grupo de subditos se reunieron en la sala de audiencias pidiendo ser recibidos por el rey. "Venimos - le dijeron - por primera y ultima vez a pediros algo. Queremos ser ejecutados al amanecer". El rey se sorprendio, nunca antes habia pasado algo asi. Confuso, mando a buscar al anciano sacerdote del templo para preguntarle por que su pueblo se peleaba por ser ejecutado. El anciano evadia la pregunta y hablaba ambiguamente. El rey llamo a los guardias y mando azotarlo hasta que hablara. "Dicen las escrituras - confeso el anciano - que el primero que muera ejecutado este otoño resucitara de inmediato y sera inmortal". "Mientes - dijo el rey." "Esta en las Escrituras - dijo el viejo - puedes leerlo tu mismo, pero no me golpees mas". El Señor pidio papel y pluma y ordeno su ejecucion para la primera hora del dia siguiente. Cuando el tirano fue ejecutado el pueblo supo que era libre. Pero una preguntaba circulaba por las calles del pueblo, ¿como podia ser que el rey se hubiese creido el estupido cuento de la inmortalidad? El anciano sacerdote tenia la respuesta: Lo creyo porque deseaba demasiado que la mentira fuera cierta.
 
 
Photo 1 of 74