Kâli's profileAhogados En Un MapaPhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    November 30

    REIR LLORANDO

       

    Viendo a Garrik —actor de la Inglaterra—
    el pueblo al aplaudirle le decía:
    «Eres el mas gracioso de la tierra
    y el más feliz...»
                                     Y el cómico reía.

    Víctimas del spleen, los altos lores,
    en sus noches más negras y pesadas,
    iban a ver al rey de los actores
    y cambiaban su spleen en carcajadas.

    Una vez, ante un médico famoso,
    llegóse un hombre de mirar sombrío:
    «Sufro —le dijo—, un mal tan espantoso
    como esta palidez del rostro mío.

    »Nada me causa encanto ni atractivo;
    no me importan mi nombre ni mi suerte
    en un eterno spleen muriendo vivo,
    y es mi única ilusión, la de la muerte».

    —Viajad y os distraeréis.
                                                  — ¡Tanto he viajado!
    —Las lecturas buscad.
                                              —¡Tanto he leído!
    —Que os ame una mujer.
                                                    —¡Si soy amado!
    —¡Un título adquirid!
                                          —¡Noble he nacido!

    —¿Pobre seréis quizá?
                                              —Tengo riquezas
    —¿De lisonjas gustáis?
                                              —¡Tantas escucho!
    —¿Que tenéis de familia?
                                                  —Mis tristezas
    —¿Vais a los cementerios?
                                                    —Mucho... mucho...

    —¿De vuestra vida actual, tenéis testigos?
    —Sí, mas no dejo que me impongan yugos;
    yo les llamo a los muertos mis amigos;
    y les llamo a los vivos mis verdugos.

    —Me deja —agrega el médico— perplejo
    vuestro mal y no debo acobardaros;
    Tomad hoy por receta este consejo:
    sólo viendo a Garrik, podréis curaros.

    —¿A Garrik?
                            —Sí, a Garrik... La más remisa
    y austera sociedad le busca ansiosa;
    todo aquél que lo ve, muere de risa:
    tiene una gracia artística asombrosa.

    —¿Y a mí, me hará reír?
                                                  —¡Ah!, sí, os lo juro,
    él sí y nadie más que él; mas... ¿qué os inquieta?
    —Así —dijo el enfermo— no me curo;
    ¡Yo soy Garrik!... Cambiadme la receta.

    July 02

    Inhale

    Come one and all and see the broken man, talking to himself
    he sits and waits for something better, he'll never find it here
    the people touch his hair and pinch his cheek; he can't even feel it
    there it goes again, he's listening to someone
    he hears the bitter laughter
    and all he wants to know is...
    Why------ does any of it matter? (i can't take it anymore)
    you've gotta try------ the inhale that makes the exhale so much better
    He wipes his hands on anything in reach, he never feels clean
    he shakes at night because his nerve is gone, every muscle hurts
    come one and all and see what happened...that broken man is me
    There it goes again, i can hear it louder
    it doesn't feel good anymore
    all i want to know is...
    Why------ does any of it matter? (i can't take it anymore)
    you've gotta try------ the inhale that makes the exhale so much better
    Now i know i disappear!
    i can't find my way from out of here!
    everything is fading on me!
    someone tell me... someone tell me...
    someone - tell me
    Why------ does any of it matter? (i can't take it anymore)
    you've gotta try------ the inhale that makes the exhale so much better
    Why?! you've gotta try!!

    December 09

    Come noxe y vomita pasion

    Te enamoraste tan dulcemente que te kedaste dormida. Lo miraste y se te olvidaron las cosas que te prometiste no volver a hacer. Mucho peor, guardaste en un cajon las que kerias intentar para otra ocasion ...
     
    No siempre podemos encontrar lo que buscamos, sin embargo siempre hay cosas que encontrar.
    December 04

    Maite Zaitut - Korrosiva

     
     
    Maite zaitut, nire poltsarekin, autobusera abiatzen naizen bakoitzean.
    Te quiero cada vez que con mi bolsa me dirijo al autobús
    Maite zaitut, bidaia luze horretan loak ezin hartuz.
    Te quiero en ese largo viaje sin poder conciliar el sueño
    Maite zaitut, nirea ez den herri batean kafesnea hartzerakoan.
    Te quiero, cuando tomo un CAFÉ COn leche en un pueblo que no es el mío
    Maite zaitut, horma grisak ikusten eta zenbakia ematen didatenean.
    Te quiero, cuando veo los muros grises y cuando me dan un número
    Maite zaitut, karneta erakusterakoan miatzen nauten bitartean.
    Te quiero, en el momento de enseñar el carné y mientras me registran
    Maite zaitut, bl metro karratuetan eserita itxaroten dudanean.
    Te quiero, cuando te espero sentado en los dos metros cuadrados
    Maite zaitut, agertu eta begiekin. Dena adierazten didazunean.
    Te quiero, cuando apareces y me lo dices todo con los ojos
     
    Maite zaitut. Zure eskua ikutu beharrean kristal lodia ferekatzen dudanean.
    Te quiero, cuando en lugar de acariciar tu mano, toco el grueso cristal que nos separa
    Maite ditut, bisitak irauten duen berrogei ta hamabost minutuak. Zerraila hotsak, beste hilabete ikusi gabe, gogorarazten didanean.
    Amo los cincuenta y cinco minutos que dura la visita, cuando el ruido del cerrojo me hace recordar, que otro mes más tiene que pasar hasta volverte a ver
    Beste kanta, ere idatz nezake baina nahiago dut nekatuta egotea. Eta esaldia. Nekatzen ez zaituena, beste hamaika aldiz errepikatuko dizut.
    Podria escribir otro tipo de canción. Pero prefiero estar cansado. Y la frase, la que no te cansa escuchar, te la VOLVERE A decir mil veces
    Itzultzean liburua hartu bezain laster, loak hartzen nau zurekin egiteko amets. Eta ametsetan maite zaitut laztana Xabierren olerki obsesibo bat bezala, Sarrik moldatutako narrazio bat bezala, Atxagaren Obabako ipuin bat bezala, Mikelen istorio odoltsu bat bezala. 
    Al volver, tan pronto agarro un libro, me quedo dormido, para enseguida empezar a soñar contigo, y en los sueños. Te quiero preciosa, como una poesía obsesiva de Xabier, como una narración moldeada por Sarri. Como un cuento de Obaba de Atxaga, como una historia sangrienta de Mikel
     
    Maite zaitut laztana.
    Te quiero preciosa.


     
    November 29

    Inacabado

     
     

    ESA ES LA VIDA REAL

     

    Lo cierto es que a mucha gente le sale bien. La vida, claro. Me gustaría saber como lo hacen. Pienso que viven engañados, y por eso son felices. Creen que todo puede pasar, como en las películas. Y que después de todo les espera un final feliz. Pero se que eso no es así. Se que algo mas se oculta detrás del telón, un apuntador amargo que te susurra las frases equivocadas. Y caes. Caes una y otra vez sin saber qué estás haciendo mal. Y poco a poco te vas apartando del mundo, te haces a un lado para dejar que, entre empujones, la vida pase mientras tú te quedas mirando en tu rincón. El tiempo avanza y ya no conoces los lugares ni las personas, todo lo que tenias ha desaparecido, todo lo que sabias lo olvidaste, todo lo que querías ha muerto.

     

    Esa es la vida real.

    July 16

    Ahogados en un Mapa

    Ahogados en un mapa, perdidos en la vida. Así somos, de esos que no saben ser quien son porque están pendientes de ser quien les gustaría. Buscamos un sueño que sabemos que no se cumplirá; y perseguimos una idea que sabemos que nunca existió. Pero así somos, tan perfectamente imperfectos... tan vacíos de pensamientos, que nuestra mente solo se ocupa de ver lo que nuestros ojos ven, de oír lo q nuestros oídos oyen, pero no de buscar. Nuestra vida no es real, porque si el corazón no late, no hay vida.

    June 25

    APRENDIENDO

    Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia
    entre sostener una mano y encadenar un alma, y uno
    aprende que el amor no significa acostarse
    y una compañía no significa seguridad,
    y uno empieza a aprender...

    Que los besos no son contratos y los regalos no son
    promesas, y uno empieza a aceptar sus derrotas con
    la cabeza alta y los ojos abiertos, y uno aprende a
    construir todos sus caminos en el hoy, porque
    el terreno de mañana es demasiado inseguro para planes...
    y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad.

    Y después de un tiempo uno aprende que si es
    demasiado, hasta el calor del sol quema. Así que uno
    planta su propio jardín y decora su propia alma, en
    lugar de esperar a que alguien le traiga flores.

     

    Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno
    realmente es fuerte, que uno realmente vale, y uno aprende.
    Y aprende...y con cada día aprende. 

    Con el tiempo aprendes que estar con alguien porque
    te ofrece un buen futuro significa tarde o temprano
    querrás volver a tu pasado. 

    Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de
    amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte,
    puede brindarte toda la felicidad que deseas. 

    Con el tiempo te das cuenta de que si estás al lado
    de esa persona sólo por acompañar tu soledad,
    irremediablemente acabarás no deseando volver a verla. 

    Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos
    son contados, y que el que no lucha por ellos tarde o
    temprano se verá rodeado sólo de amistades falsas.
    Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en
    un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste,
    durante toda la vida. 

    Con el tiempo aprendes que disculpar lo hace cualquiera, pero
    perdonar es sólo de almas grandes.
    Con el tiempo comprendes que aunque seas feliz
    con tus amigos, algún día llorarás por aquellos
    que dejaste ir.
    Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia
    vivida con cada persona es irrepetible. 

    Con el tiempo te das cuenta de que el que humilla o
    desprecia a un ser humano, tarde o temprano sufrirá
    las mismas humillaciones o desprecios multiplicados
    al cuadrado. 

    Con el tiempo aprendes a construir todos tus caminos
    en el hoy, porque el terreno del mañana es demasiado
    incierto para hacer planes. 

    Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o
    forzarlas a que pasen, ocasionará que, al final, no
    sean como esperabas. 

    Con el tiempo te das cuenta de que, en realidad, lo
    mejor no era el futuro, sino el momento que estabas
    viviendo justo en ese instante. 

    Con el tiempo verás que aunque seas feliz
    con los que están a tu lado, añorarás
    terriblemente a los que ayer estaban contigo
    y ahora se han marchado. 

    Con el tiempo aprenderás que intentar perdonar o
    pedir perdón, decir que amas, decir que extrañas,
    decir que necesitas, decir que quieres ser amigo,
    ante una tumba, ya no tiene sentido.
    Pero desafortunadamente, solo con el tiempo..........

     

    (Jorge Luis Borges)

    este adios

    Este adiós, no maquilla un "hasta luego",
    este nunca, no esconde un "ojalá",
    estas cenizas, no juegan con fuego,
    este ciego, no mira para atrás.

    Este notario firma lo que escribo,
    esta letra no la protestaré,
    ahórrate el acuse de recibo
    estas vísperas, son las de después.

    A este ruido, tan huérfano de padre
    no voy a permitirle que taladre
    un corazón, podrido de latir
    este pez ya no muere por tu boca
    este loco se va con otra loca
    estos ojos no lloran más por ti.
    May 29

    Ojalá

    Ojalá que las hojas no te toquen el cuerpo cuando caigan
    para que no las puedas convertir en cristal.
    Ojalá que la lluvia deje de ser milagro que baja por tu cuerpo.
    Ojalá que la luna pueda salir sin ti.
    Ojalá que la tierra no te bese los pasos.

    Ojalá se te acabe la mirada constante,
    la palabra precisa, la sonrisa perfecta.
    Ojalá pase algo que te borre de pronto,
    una luz cegadora, un disparo de nieve.
    Ojalá por lo menos que me lleve la muerte,
    para no verte tanto, para no verte siempre
    en todos los segundos, en todas las visiones;
    ojalá que no pueda tocarte ni en canciones

    Ojalá que la aurora no de gritos que caigan en mi espalda.
    Ojalá que tu nombre se le olvide a esa voz.
    Ojalá las paredes no retengan tu ruido de camino cansado.
    Ojalá que el deseo se vaya tras de ti,
    a tu viejo gobierno de difuntos y flores.

    Ojalá se te acabe la mirada constante,
    la palabra precisa, la sonrisa perfecta.
    Ojalá pase algo que te borre de pronto,
    una luz cegadora, un disparo de nieve.
    Ojalá por lo menos que me lleve la muerte,
    para no verte tanto, para no verte siempre
    en todos los segundos, en todas las visiones;
    ojalá que no pueda tocarte ni en canciones

    Ojalá pase algo que te borre de pronto,
    una luz cegadora, un disparo de nieve.
    Ojalá por lo menos que me lleve la muerte,
    para no verte tanto, para no verte siempre
    en todos los segundos, en todas las visiones;
    ojalá que no pueda tocarte ni en canciones

    January 13

    En tierra de lobos

    Nací donde da la vuelta el viento, un día de un año cualquiera. Ya llovió, muchas cosas cambiaron. Escribo esto para pensar en voz alta. Me enseñaron a respetar al prójimo, a pedir permiso para entrar, a saludar, a respetar la libertad... pero veo que no me enseñaron a entender la sociedad. El día es para dormir y la noche para vivir, ya no se juega al parchís ni se toma un vino en la taberna del pueblo, ahora se llama botellón. En otros tiempos, cuando salíamos, si se hubiese podido leer la mente de nuestros padres, se habría visto: "Ven pronto". Si se leyera ahora sólo leeríamos: "Ven". Tal vez porque antes eran placas y ahora son escáneres. Tampoco entiendo a nuestros políticos, pero se lo que quieren: para ellos somos papeletas. Y termino: En tierra de lobos, aúlla como todos. O de lo contrario te pasará como a este que escribe, que cuanto más piensa, menos entiende.
    January 02

    Aprender a Escuchar

         Un paso en nuestro camino de superacion personal, podriamos definirlo como "aprender a escuchar" y comienza para muchos, aunque parezca mentira, con un movimiento sencillo pero muchas veces poco entrenado; "empezar" a escuchar. No hablo solo de hacer una pausa en lo que digo y permitir que mientras tomo aire el otro se de el lujo de decir unas cuantas palabras.
     
         No me refiero a la busqueda mas o menos concentrada en su parlamento de algunas palabras que sirvan para enlazar "con arte" mi propio argumento.
     
         Estoy hablando de escuchar.
     
         Estoy hablando de la activa y comprometida escucha que analiza y comprende sin alharaca ni desprecio lo que haya de acuerdo y de desacuerdo en lo que dice el otro.
     
         Dice Hugo Pratter en su libro "Palabras a mi mismo": ... nadie esta equivocado, cuando mucho a alguien le falta un pedazo de informacion. Y claro, sin esa informacion, su equivocacion parece acertada.
     
         Bueno seria prestar atencion a lo que el otro dice y sostiene para recibir asi el pedacito de informacion que me falta.
     
         Si esto parece tan obvio, ¿por que nos cuesta tanto abrirnos a la comunicacion abierta y sincera? ¿Por que a veces nos resistimos tanto a abrir nuestro oido y nuestro corazon a lo que muchos, a veces todos, nos dicen? Por un lado, los que vivimos en ciudades pobladas, estamos rodeados de personas que hablan como si fueran expertos en casi todo. Vecinos heroicos, protagonistas de hazañas impensables solo sabidas por ellos mismos. Y por otro cargamos con una terrible combinacion de necedades. Una cierta tendencia generalizada a enamorarse del propio discurso en combinacion letal con una resistencia a aceptar nuestros errores. El resultado es previsible: estamos demasiado encerrados en nuestras creencias y les damos conviccion de certeza absoluta, o simplemente no queremos enterarnos de algunas verdades.
     
         Os contare una historia: En un lejano reino habia una vez un rey despotico y cruel. El pueblo vivia orimido y agobiado por los recaudadores de impuestos que les quitaban las pocas monedas que podian ganar vendiendo sus cosechas. Una mañana, un grupo de subditos se reunieron en la sala de audiencias pidiendo ser recibidos por el rey. "Venimos - le dijeron - por primera y ultima vez a pediros algo. Queremos ser ejecutados al amanecer". El rey se sorprendio, nunca antes habia pasado algo asi. Confuso, mando a buscar al anciano sacerdote del templo para preguntarle por que su pueblo se peleaba por ser ejecutado. El anciano evadia la pregunta y hablaba ambiguamente. El rey llamo a los guardias y mando azotarlo hasta que hablara. "Dicen las escrituras - confeso el anciano - que el primero que muera ejecutado este otoño resucitara de inmediato y sera inmortal". "Mientes - dijo el rey." "Esta en las Escrituras - dijo el viejo - puedes leerlo tu mismo, pero no me golpees mas". El Señor pidio papel y pluma y ordeno su ejecucion para la primera hora del dia siguiente. Cuando el tirano fue ejecutado el pueblo supo que era libre. Pero una preguntaba circulaba por las calles del pueblo, ¿como podia ser que el rey se hubiese creido el estupido cuento de la inmortalidad? El anciano sacerdote tenia la respuesta: Lo creyo porque deseaba demasiado que la mentira fuera cierta.
     
    December 30

    Reloj

    SI KEREIS SABER QUE HORA ES, PODEIS MIRAR EN MI NUEVO RELOJ DIGITAL
     

    Curso de ingles

    Curso de pronunciación en inglés:
    >
    > 1 - Módulo basico
    > Tres brujas miran tres relojes Swatch. ¿Cuál bruja mira cuál reloj?
    >
    > En inglés:
    > Three witches watch three Swatch watches. Which witch watch which
    > Swatch watch?
    >
    > 2 - Módulo avanzado
    > Tres brujas "travestis" miran los botones de tres relojes Swatch.
    > ¿Cuál bruja travesti mira los botones de cuál reloj Swatch?
    >
    > En inglés :
    > Three switched witches watch three Swatch watch switches. Which
    > switched witch watch which Swatch watch switch?
    >
    > ¿FÁCIL, NO?

    Trata de BREVEDAD

     

    Cita

    BREVEDAD

     He nacido hoy de madrugada
    viví mi niñez esta mañana
    y sobre el mediodía
    ya transitaba mi adolescencia.
    Y no es que me asuste
    que el tiempo se me pase tan aprisa
    sólo me inquieta un poco pensar
    que tal vez mañana
    yo sea
    demasiado viejo
    para ser lo que he dejado pendiente 


                         Jorge Bucay

                                               "Cuentos para pensar"
     

     

                                   

    December 19

    el principito

    -Por favor... domestícame -le dijo - Si me dices, por ejemplo, que vendras a las 4, empezare a ser feliz a las 3. 
     
     

    Richard Bach

    Si nuestra amistad depende de cosas como el espacio y el tiempo, cuando por fin superemos el espacio y el tiempo perderemos nuestra amistad.

    Pero supera el espacio y nos quedará un aquí, supera el tiempo y nos quedará un ahora.

    Y entre el aquí y el ahora, no crees que podemos volver a vernos?....

     
     
     
     

    para ver el mundo en un grano de arena

    Para ver el mundo en un grano de arena

    " Para ver el mundo en un grano de arena,
    Y el Cielo en una flor silvestre,
    Abarca el infinito en la palma de tu mano
    Y la eternidad en una hora.

    Aquel que se liga a una alegría
    Hace esfumar el fluir de la vida;
    Aquél quien besa la joya cuando esta cruza su camino
    Vive en el amanecer de la eternidad. "
     
     
    Las bodas del cielo y el infierno (fragmento)

    " Si las puertas de la percepción se depurasen, todo aparecería a los hombres como realmente es: infinito. Pues el hombre se ha encerrado en sí mismo hasta ver todas las cosas a través de las estrechas rendijas de su caverna. "
    December 07

    quise tener sueños hermosos

    Quise tener sueños hermosos, y desperté en una pesadilla. Quise hablar, susurrar al mundo, para que solo yo pudiera oírme. Intento explicar un pensamiento que no entiendo, intento mostrar un sentimiento que desconozco, a un ser lejano, que no entiende y que desconoce. Me sigue pero no logro verlo. ¿Seré yo? ¿Quién, si no yo, seguirá mi camino? Un camino de soledad, un camino de evasión. Me siento y observo a mi alrededor. Gente. Gente que sigue su camino, pensando cada uno en su pasado, su presente, su futuro; sus problemas, sus proyectos, sus anhelos. Pensando en su vida. No se miran, no se hablan, no se tocan. Sus rostros son fríos e inexpresivos, como si fueran muñecos de cuerda que siempre hacen lo mismo. Autómatas de cabezas agachadas.

     

    Pienso en mi pasado. No tengo. Lo que fue, allí se quedó. Pienso en mi futuro. No tengo. Lo que aun no ha sido, no existe. Pienso en mi presente, sentada, esperando que mis autómatas levanten sus cabezas y miren al cielo. Lo único que tengo del presente soy yo, un yo que conservé del pasado y que me esperará en el futuro. Pero, ¿Qué soy yo? ¿En que me he convertido? ¿Soy como uno de ellos? Sigo sola mi camino, dejando atrás mi peculiar colección de muñecos. Un camino que no se donde termina, ni cuando. Me paro, miro al cielo. El silencio me envuelve y las ideas se vuelcan en mi mente, un millón de ideas, sin orden y sin sentido, mezcladas con un millón de pensamientos y de sentimientos sin nombre. Todo es confusión. En un momento todo en mi mente desaparece, el tiempo se para y la tristeza me invade el corazón.

     

    He visto en un rincón algo que brilla. Es un recuerdo. Lo cojo, con cuidado de no perderlo, y lo encierro entre mis manos para darle calor, para que no desaparezca. Guardo un pequeño tesoro. ¿Por qué saliste de donde estabas? Lo miro una y otra vez, pero no se que significa. Otra vez… empiezo a recordar… me recuerdo a mi, te recuerdo a ti, lugares, momentos, gestos, sensaciones, sentimientos… una palabra, una mirada, una caricia, un beso, que solo me quedan en lo que sujeto entre mis manos. Por qué saliste de donde estabas…

     

    Cierro los ojos, yo no tengo pasado. La calida cueva de mis manos se derrumba, mi recuerdo cae y se rompe en mil pedazos de luz. Yo no tengo pasado. Lentamente prosigo mi camino oyendo a lo lejos un sollozo, el eco de un alma triste.