Kâli's profileAhogados En Un MapaPhotosBlogListsMore Tools Help

Ahogados En Un Mapa

Perdidos En La Vida

Yols

Occupation
Preocuparse es como una mecedora, entretiene, pero no lleva a ningun sitio

Windows Media Player

¡Gracias por tu visita!
Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
November 30

REIR LLORANDO

   

Viendo a Garrik —actor de la Inglaterra—
el pueblo al aplaudirle le decía:
«Eres el mas gracioso de la tierra
y el más feliz...»
                                 Y el cómico reía.

Víctimas del spleen, los altos lores,
en sus noches más negras y pesadas,
iban a ver al rey de los actores
y cambiaban su spleen en carcajadas.

Una vez, ante un médico famoso,
llegóse un hombre de mirar sombrío:
«Sufro —le dijo—, un mal tan espantoso
como esta palidez del rostro mío.

»Nada me causa encanto ni atractivo;
no me importan mi nombre ni mi suerte
en un eterno spleen muriendo vivo,
y es mi única ilusión, la de la muerte».

—Viajad y os distraeréis.
                                              — ¡Tanto he viajado!
—Las lecturas buscad.
                                          —¡Tanto he leído!
—Que os ame una mujer.
                                                —¡Si soy amado!
—¡Un título adquirid!
                                      —¡Noble he nacido!

—¿Pobre seréis quizá?
                                          —Tengo riquezas
—¿De lisonjas gustáis?
                                          —¡Tantas escucho!
—¿Que tenéis de familia?
                                              —Mis tristezas
—¿Vais a los cementerios?
                                                —Mucho... mucho...

—¿De vuestra vida actual, tenéis testigos?
—Sí, mas no dejo que me impongan yugos;
yo les llamo a los muertos mis amigos;
y les llamo a los vivos mis verdugos.

—Me deja —agrega el médico— perplejo
vuestro mal y no debo acobardaros;
Tomad hoy por receta este consejo:
sólo viendo a Garrik, podréis curaros.

—¿A Garrik?
                        —Sí, a Garrik... La más remisa
y austera sociedad le busca ansiosa;
todo aquél que lo ve, muere de risa:
tiene una gracia artística asombrosa.

—¿Y a mí, me hará reír?
                                              —¡Ah!, sí, os lo juro,
él sí y nadie más que él; mas... ¿qué os inquieta?
—Así —dijo el enfermo— no me curo;
¡Yo soy Garrik!... Cambiadme la receta.

July 02

Inhale

Come one and all and see the broken man, talking to himself
he sits and waits for something better, he'll never find it here
the people touch his hair and pinch his cheek; he can't even feel it
there it goes again, he's listening to someone
he hears the bitter laughter
and all he wants to know is...
Why------ does any of it matter? (i can't take it anymore)
you've gotta try------ the inhale that makes the exhale so much better
He wipes his hands on anything in reach, he never feels clean
he shakes at night because his nerve is gone, every muscle hurts
come one and all and see what happened...that broken man is me
There it goes again, i can hear it louder
it doesn't feel good anymore
all i want to know is...
Why------ does any of it matter? (i can't take it anymore)
you've gotta try------ the inhale that makes the exhale so much better
Now i know i disappear!
i can't find my way from out of here!
everything is fading on me!
someone tell me... someone tell me...
someone - tell me
Why------ does any of it matter? (i can't take it anymore)
you've gotta try------ the inhale that makes the exhale so much better
Why?! you've gotta try!!

December 09

Come noxe y vomita pasion

Te enamoraste tan dulcemente que te kedaste dormida. Lo miraste y se te olvidaron las cosas que te prometiste no volver a hacer. Mucho peor, guardaste en un cajon las que kerias intentar para otra ocasion ...
 
No siempre podemos encontrar lo que buscamos, sin embargo siempre hay cosas que encontrar.
December 04

Maite Zaitut - Korrosiva

 
 
Maite zaitut, nire poltsarekin, autobusera abiatzen naizen bakoitzean.
Te quiero cada vez que con mi bolsa me dirijo al autobús
Maite zaitut, bidaia luze horretan loak ezin hartuz.
Te quiero en ese largo viaje sin poder conciliar el sueño
Maite zaitut, nirea ez den herri batean kafesnea hartzerakoan.
Te quiero, cuando tomo un CAFÉ COn leche en un pueblo que no es el mío
Maite zaitut, horma grisak ikusten eta zenbakia ematen didatenean.
Te quiero, cuando veo los muros grises y cuando me dan un número
Maite zaitut, karneta erakusterakoan miatzen nauten bitartean.
Te quiero, en el momento de enseñar el carné y mientras me registran
Maite zaitut, bl metro karratuetan eserita itxaroten dudanean.
Te quiero, cuando te espero sentado en los dos metros cuadrados
Maite zaitut, agertu eta begiekin. Dena adierazten didazunean.
Te quiero, cuando apareces y me lo dices todo con los ojos
 
Maite zaitut. Zure eskua ikutu beharrean kristal lodia ferekatzen dudanean.
Te quiero, cuando en lugar de acariciar tu mano, toco el grueso cristal que nos separa
Maite ditut, bisitak irauten duen berrogei ta hamabost minutuak. Zerraila hotsak, beste hilabete ikusi gabe, gogorarazten didanean.
Amo los cincuenta y cinco minutos que dura la visita, cuando el ruido del cerrojo me hace recordar, que otro mes más tiene que pasar hasta volverte a ver
Beste kanta, ere idatz nezake baina nahiago dut nekatuta egotea. Eta esaldia. Nekatzen ez zaituena, beste hamaika aldiz errepikatuko dizut.
Podria escribir otro tipo de canción. Pero prefiero estar cansado. Y la frase, la que no te cansa escuchar, te la VOLVERE A decir mil veces
Itzultzean liburua hartu bezain laster, loak hartzen nau zurekin egiteko amets. Eta ametsetan maite zaitut laztana Xabierren olerki obsesibo bat bezala, Sarrik moldatutako narrazio bat bezala, Atxagaren Obabako ipuin bat bezala, Mikelen istorio odoltsu bat bezala. 
Al volver, tan pronto agarro un libro, me quedo dormido, para enseguida empezar a soñar contigo, y en los sueños. Te quiero preciosa, como una poesía obsesiva de Xabier, como una narración moldeada por Sarri. Como un cuento de Obaba de Atxaga, como una historia sangrienta de Mikel
 
Maite zaitut laztana.
Te quiero preciosa.


 
November 29

Inacabado

 
 

ESA ES LA VIDA REAL

 

Lo cierto es que a mucha gente le sale bien. La vida, claro. Me gustaría saber como lo hacen. Pienso que viven engañados, y por eso son felices. Creen que todo puede pasar, como en las películas. Y que después de todo les espera un final feliz. Pero se que eso no es así. Se que algo mas se oculta detrás del telón, un apuntador amargo que te susurra las frases equivocadas. Y caes. Caes una y otra vez sin saber qué estás haciendo mal. Y poco a poco te vas apartando del mundo, te haces a un lado para dejar que, entre empujones, la vida pase mientras tú te quedas mirando en tu rincón. El tiempo avanza y ya no conoces los lugares ni las personas, todo lo que tenias ha desaparecido, todo lo que sabias lo olvidaste, todo lo que querías ha muerto.

 

Esa es la vida real.

July 16

Ahogados en un Mapa

Ahogados en un mapa, perdidos en la vida. Así somos, de esos que no saben ser quien son porque están pendientes de ser quien les gustaría. Buscamos un sueño que sabemos que no se cumplirá; y perseguimos una idea que sabemos que nunca existió. Pero así somos, tan perfectamente imperfectos... tan vacíos de pensamientos, que nuestra mente solo se ocupa de ver lo que nuestros ojos ven, de oír lo q nuestros oídos oyen, pero no de buscar. Nuestra vida no es real, porque si el corazón no late, no hay vida.

June 25

APRENDIENDO

Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia
entre sostener una mano y encadenar un alma, y uno
aprende que el amor no significa acostarse
y una compañía no significa seguridad,
y uno empieza a aprender...

Que los besos no son contratos y los regalos no son
promesas, y uno empieza a aceptar sus derrotas con
la cabeza alta y los ojos abiertos, y uno aprende a
construir todos sus caminos en el hoy, porque
el terreno de mañana es demasiado inseguro para planes...
y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad.

Y después de un tiempo uno aprende que si es
demasiado, hasta el calor del sol quema. Así que uno
planta su propio jardín y decora su propia alma, en
lugar de esperar a que alguien le traiga flores.

 

Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno
realmente es fuerte, que uno realmente vale, y uno aprende.
Y aprende...y con cada día aprende. 

Con el tiempo aprendes que estar con alguien porque
te ofrece un buen futuro significa tarde o temprano
querrás volver a tu pasado. 

Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de
amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte,
puede brindarte toda la felicidad que deseas. 

Con el tiempo te das cuenta de que si estás al lado
de esa persona sólo por acompañar tu soledad,
irremediablemente acabarás no deseando volver a verla. 

Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos
son contados, y que el que no lucha por ellos tarde o
temprano se verá rodeado sólo de amistades falsas.
Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en
un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste,
durante toda la vida. 

Con el tiempo aprendes que disculpar lo hace cualquiera, pero
perdonar es sólo de almas grandes.
Con el tiempo comprendes que aunque seas feliz
con tus amigos, algún día llorarás por aquellos
que dejaste ir.
Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia
vivida con cada persona es irrepetible. 

Con el tiempo te das cuenta de que el que humilla o
desprecia a un ser humano, tarde o temprano sufrirá
las mismas humillaciones o desprecios multiplicados
al cuadrado. 

Con el tiempo aprendes a construir todos tus caminos
en el hoy, porque el terreno del mañana es demasiado
incierto para hacer planes. 

Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o
forzarlas a que pasen, ocasionará que, al final, no
sean como esperabas. 

Con el tiempo te das cuenta de que, en realidad, lo
mejor no era el futuro, sino el momento que estabas
viviendo justo en ese instante. 

Con el tiempo verás que aunque seas feliz
con los que están a tu lado, añorarás
terriblemente a los que ayer estaban contigo
y ahora se han marchado. 

Con el tiempo aprenderás que intentar perdonar o
pedir perdón, decir que amas, decir que extrañas,
decir que necesitas, decir que quieres ser amigo,
ante una tumba, ya no tiene sentido.
Pero desafortunadamente, solo con el tiempo..........

 

(Jorge Luis Borges)

 
Photo 1 of 74